Praca, Szkoła, PO, Wychowanie patriotyczne

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
Polska
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej. Od zachodu graniczy z
Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego
wschodu z Litwą oraz od północy z rosyjską eksklawą o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto,
większość północnej granicę Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna
strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest rozwijającym się państwem, członkiem wielu organizacji
międzynarodowych, Unii Europejskiej, Paktu Północnoatlantyckiego, Narodów Zjednoczonych,
OECD oraz Światowej Organizacji Handlu.
Etymologia
Źródłem nazwy Polska jest prawdopodobnie ale nie na pewno nazwa zachodniosłowańskiego
plemienia Polan (Polanie). Nazwa Polan z kolei pochodzi od indoeuropejskiego wyrazu pole,
oznaczającego pole uprawne lub otwartą przestrzeń. Nazwa Polska zaczęła być używana w
odniesieniu do całego państwa w XI wieku i funkcjonowała pierwotnie jako forma określenia
"ziemia polska" (łac. terra Poloniæ). Zarówno własne nazwy Polski i Polaków (endonimy) jak i
większośc nazw nadawanych im w innych językach (egzonimy) wywodzą się z tego źródła.
Historia
Za datę utworzenia państwa polskiego najczęściej przyjmowany jest rok 966, kiedy władca
Mieszko I przyjął chrzest. W roku 1025 władca Polski uzyskał tytuł królewski. Od końca XIII wieku
na tron polski często wybierano władców krajów sąsiednich. W 1569 roku, po wygaśnięciu
trwającej od 1386 unii dynastycznej z Litwą oba kraje zdecydowały się na unię realną. Nowe
państwo nosiło nazwę Rzeczpospolita Obojga Narodów.
W latach 1772-1795 ziemie Rzeczypospolitej zostały rozdzielone przez sprzymierzonych
zaborców: Prusy, Rosję i Austrię. W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość jako II
Rzeczpospolita, we wrześniu 1939 roku została ponownie zaatakowana i podzielona przez III
Rzeszę i ZSRR. Był to bezpośredni powód wybuchu II wojny światowej w Europie. W następstwie
wojny życie utraciło ponad 6 milionów obywateli Polski, a państwo stało się republiką
socjalistyczną uzależnioną od ZSRR.
W efekcie Jesieni Ludów obalono władzę komunistyczną i niedługo potem Polska stała się
państwem o ustroju demokratycznym. Mieszkańcy powszechnie nazywają ją III Rzeczpospolitą.
Zreformowano gospodarkę i powrócono do modelu rynkowego.
Klimat
Polska leży w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego przejściowego. W wyższych partiach
Sudetów i Karpat występuje klimat górski. Latem średnia temperatura to od 17 °C na wybrzeżu
do 19,3 °C na Dolnym Śląsku i w okolicach Tarnowa. Zimą od około 0 °C w Świnoujściu, -1 °C na
Nizinie Śląskiej, Ziemi lubuskiej i wybrzeżu, -3 °C w Warszawie do poniżej -5 stopni Celsjusza na
Suwalszczyźnie. Średnia roczna temperatura waha się od ponad 9 °C w okolicach Wrocławia,
Legnicy i Zielonej Góry do około 6 °C na Suwalszczyźnie.
Opady roczne wynoszą około 600 mm. Najniższe – około 500 mm – notuje się na Kujawach, co
związane jest z położeniem tego obszaru w cieniu opadowym pojezierzy; najwyższe – z
wyjątkiem gór – notuje się na środkowej części wybrzeża i na Wyżynie Śląskiej (około 750–800
mm rocznie).
Okres wegetacyjny trwa przeciętnie od 180-190 dni na północnym wschodzie kraju do 235 dni w
okolicach Słubic, Głogowa i Wrocławia.
Liczba dni z pokrywą śnieżną jest zróżnicowana i wzrasta w miarę przesuwania się na wschód.
Na Nizinie Szczecińskiej, Ziemi lubuskiej i na Nizinie Śląskiej pokrywa śnieżna zalega przez
mniej niż 40 dni w roku, w centrum Polski około 60 dni, a na Suwalszczyźnie przez ponad 100
dni.
Dni gorące, z temperaturą maksymalną powyżej 25 °C, występują od kwietnia do września,
czasem także w październiku. Jest ich od około 10-20 na wybrzeżu do ponad 40 na Podkarpaciu
i Nizinie Śląskiej. Dni upalnych, z temperaturą maksymalną powyżej 30 °C notuje się od 1 na
północy do 8 w okolicach Wrocławia, Tarnowa i Słubic.
Ekstremalne temperatury powietrza zanotowane na terytorium Polski to +40,2 °C (Prószków
k.Opola, 29 VII 1921 r.) i -41,0 °C (Siedlce, 11 I 1940 r.).
Symbole
Flaga
Barwy: Kolor biały i czerwony, wprowadzone po raz pierwszy w 1831 jako barwy państwowe. W
układzie poziomym barwa biała jest u góry, natomiast w pionowym barwa biała znajduje się z
prawej strony barwy czerwonej (dla patrzącego z lewej strony). Barwy państwowe Polski
pochodzą z herbu państwowego-białego orła w koronie, na czerwonym polu.
Flaga Polski- prostokątna, gdzie stosunek długości do szerokości wynosi 8:5, dwa pasy o
układzie poziomym: biały na górze, czerwony na dole. Taką flagę uchwalił sejm odrodzonej
Polski w dniu 1 sierpnia 1919 roku. W ustawie podano: "Za barwy Rzeczypospolitej Polskiej
uznaje się kolor biały i czerwony w podłużnych pasach równoległych, z których górny - biały,
dolny zaś – czerwony".
Z ustawy nie wynikało, jednak, jaki ma być odcień czerwieni. Dopiero dwa lata później ukazała
się wydana przez Ministerstwo Spraw Wojskowych, opracowana przez Stanisława Łozę broszura
"Godło i barwy Rzeczypospolitej Polskiej" z barwnymi wizerunkami znaków państwowych.
Czerwień na fladze narodowej miała odcień karmazynu. Jednakże w rozporządzeniu Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 roku odcień czerwieni zmieniono na cynober. Nowe
rozporządzenie weszło w życie 28 marca 1928 roku, zezwolono w nim jednak na używanie
dotychczasowych flag do 28 marca 1930 roku. Cynober pozostał na polskich flagach do 1980
roku. W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 roku określono czerwoną barwę według wzoru CIELUV
(załącznik nr 2 w Dzienniku Ustaw nr 7 z dnia 11 marca 1980). Czerwień na kolorowym rysunku
jest nieco ciemniejsza od cynobru. Taki odcień czerwieni obowiązuje do dnia dzisiejszego.
Od 1955 roku dwa rodzaje flag są w Polsce nazywane "flagą państwową". Oprócz opisanej
powyżej flagi biało-czerwonej istnieje jeszcze flaga z herbem Polski na białym pasie nazywana
"flagą państwową z godłem". Flagę tę także ustanowiono w 1919 roku i początkowo
przeznaczono dla polskich poselstwa i konsulatów oraz statków handlowych. W latach 1928-1938
była tylko banderą handlową. Od 1938 ponownie używają jej polskie instytucje państwowe za
granicą. Dekret z 7 grudnia 1955 potwierdził ten zakres używania flagi rozszerzając go na
lotniska cywilne, porty lotnicze oraz polskie samoloty komunikacyjne za granicą. Ustawa z dnia
31 stycznia 1980 rozszerzyła zakres używania tej flagi także na kapitanaty i bosmanaty portów.
Godło
Godło Polski – zgodnie z art. 28 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.[1],
Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego w koronie w czerwonym polu.
Korona została przywrócona 31 grudnia 1989 r. ustawą z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie
Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[2] (art. 1 p. 19)). Jednakże nowy wzór godła został
wprowadzony dopiero 22 lutego 1990 r. ustawą z dnia 9 lutego 1990 r. o zmianie przepisów o
godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej[3].
W ustawie o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach
państwowych[4], zapisano:
Art. 2 ust. 1. Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego ze złotą koroną na
głowie zwróconej w prawo, z rozwiniętymi skrzydłami, z dziobem i szponami złotymi,
umieszczony w czerwonym polu tarczy.
Wzór godła Rzeczypospolitej Polskiej zawarty został w załącznik nr 1 do tej ustawy[5].
Legenda
Według popularnej legendy, założyciel państwa Polan, Lech, podczas postoju w okolicach
Poznania ujrzał pod wieczór sporych rozmiarów gniazdo na drzewie. Znajdował się w nim biały
orzeł z dwoma pisklętami. Gdy Lech przyglądał się mu, orzeł rozpostarł skrzydła na tle nieba
czerwonego od zachodzącego słońca. Lech zachwycił się, postanowił tam osiąść, umieścił orła w
swym herbie, a miejsce na pamiątkę nazwał Gniezdnem (obecnie Gniezno) od słowa gniazdo.
Legenda ta stanowi aluzję do podania o założeniu Rzymu przez Romulusa i Remusa. Jej
elementem jest auspicjum, starożytny rytuał wnioskowania z lotu ptaków drapieżnych (np. orła) o
aprobacie bogów dla podjętych zamierzeń.
Mniej romantyczna wersja zakłada, że Polanie mogli przyjąć emblemat orła jako
symbol mocy wzorując się na cesarstwie rzymskim (od którego symbol orła
przejęło wiele europejskich państw).
Hymn
Mazurek Dąbrowskiego (posłuchaj muzyki hymnu ?/i) – polska pieśń patriotyczna z 1797 roku, od
26 lutego 1927[1] oficjalny hymn państwowy Rzeczypospolitej Polskiej.
Historia
Pierwotnie hymn, jako Pieśń Legionów Polskich we Włoszech, został napisany przez Józefa
Wybickiego. Autor melodii opartej na motywach ludowego mazurka (właściwie mazura) jest
nieznany. Pieśń powstała w dniach 16-19 lipca 1797 we włoskim miasteczku Reggio nell'Emilia w
Republice Cisalpińskiej (w dzisiejszych Włoszech). Pierwszy raz została wykonana publicznie 20
lipca 1797 roku[2]. Tekst ogłoszono po raz pierwszy w Mantui w lutym 1799 w gazetce "Dekada
Legionowa".
Od samego początku z aplauzem została przyjęta przez Legiony Dąbrowskiego. Z początkiem
[ Pobierz całość w formacie PDF ]