Prawda o Medziugorju obalenie zarzutów, Drogi prowadzace do Boga, objawienia

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
Wstêp
Medziugorje
1
to niewielka wioska na terenie Boœni i Hercegowi-
ny (dawniej Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugos³awii).
Niektórzy okreœlaj¹ t¹ nazw¹ znany w ca³ym œwiecie chrzeœcijañ-
skim ruch religijny, zapocz¹tkowany 24 czerwca 1981 roku. Tego¿
dnia szeœcioro widz¹cych zobaczy³o, na wzgórzu zwanym Podbrdo,
Pani¹ z Dzieciêciem na rêku (Pani przedstawi³a siê [26 czerwca 1981 r.]
jako B³ogos³awiona Dziewica Maryja). Za formalny pocz¹tek uka-
zywania siê Matki Bo¿ej przyjêto jednak dzieñ 25 czerwca 1981
roku, gdy¿ wtedy Pani (po chorwacku – Gospa) po raz pierwszy roz-
mawia³a z widz¹cymi, 25 czerwca 1981 roku uformowa³a siê rów-
nie¿ sta³a grupa wizjonerów (te¿ w liczbie 6, choæ tylko 4 z nich wi-
dzia³o Gospê pierwszego dnia objawieñ. Do grupy wizjonerów
dosz³y 2 nowe osoby, 2 wizjonerów z pierwszego dnia ju¿ wiêcej nie
zobaczy³o Matki Bo¿ej). Objawienia trwaj¹ do dnia dzisiejszego (tj.
2006 roku), choæ regularne ukazywania maj¹ ju¿ tylko 3 osoby spoœ-
ród 6 wizjonerów. Medziugorje sta³o siê miejscem modlitwy (póŸ-
niej sanktuarium)
2
, do którego przybywaj¹ miliony pielgrzymów
z ca³ego œwiata. Faktem, który daje wiele do myœlenia, s¹ liczne
w tym miejscu nawrócenia osób oddalonych od Boga i niewie-
rz¹cych, a tak¿e czêsto wystêpuj¹ce uzdrowienia z nieuleczalnych
1
Mówi siê tak¿e o parafii Medziugorje, do której nale¿y kilka wiosek.
2
W sierpniu 1993 r. chorwacki tygodnik „Glas Koncila” przytoczy³ oœwiad-
czenie kardyna³a Kuharicia: „My, biskupi po trzyletniej pracy w Komisji przyjê-
liœmy Medziugorje jako miejsce p¹tnicze, sanktuarium (…)”. Zob. M. Dugandiæ,
Medziugorje w Koœciele
, 42. W pracy tej u¿ywam terminu „sanktuarium” w takim
znaczeniu, o jakim pisa³ kardyna³ Kuhariæ.
5
www.medjugorje.org.pl
chorób. Jednak Koœció³ do dnia dzisiejszego oficjalnie nie wypowie-
dzia³ siê o prawdziwoœci tych objawieñ, co jest zrozumia³e z uwagi
na to, ¿e objawienia Matki Bo¿ej jeszcze siê nie zakoñczy³y (po-
strzegane jako ca³oœæ).
Obowi¹zuj¹ce orzeczenie Koœcio³a w sprawie objawieñ z Me-
dziugorja brzmi:
„Biskupi od pocz¹tku œledz¹ wydarzenia medziugorskie za po-
œrednictwem biskupa miejscowej diecezji, Komisji powo³anej przez
tego¿ biskupa oraz Komisji Konferencji Episkopatu Jugos³awii.
W oparciu o rezultaty dotychczasowych badañ nie jest mo¿liwe
stwierdzenie objawieñ o charakterze nadprzyrodzonym. Jednak¿e
du¿a liczba wiernych, którzy przybywaj¹ do Medziugorja z ca³ego
œwiata, powodowanych wiar¹ i innymi racjami, wymaga uwagi
i opieki duszpasterskiej ze strony biskupa diecezji, a tak¿e innych
biskupów tak, aby zarówno w Medziugorju, jak i we wszystkich
dzie³ach wyp³ywaj¹cych z inspiracji medziugorskiej zachêcano do
nabo¿eñstwa do Najœwiêtszej Maryi Panny zgodnie z nauczeniem
Koœcio³a. W tym celu biskupi wydadz¹ w³aœciwe wskazówki o cha-
rakterze liturgiczno-duszpasterskim. Równoczeœnie bêd¹ konty-
nuowane na bie¿¹co badania wydarzeñ w Medziugorju prowa-
dzone przez wymienione powy¿ej Komisje

3
(Jest to tzw. oœwiad-
czenie zadarskie z 10 kwietnia 1991 r.).
Ró¿ni hierarchowie koœcielni wyjaœniali póŸniej sens tej dekla-
racji, która dla pewnych osób by³a okazj¹ do interpretowania jej
w sposób negatywny
4
. I tak rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej
3
Dugandiæ,
Medziugorje w Koœciele
, 55,56.
4
Negatywne nastawienie niektórych osób do tych objawieñ wi¹¿e siê siê z fak-
tem negatywnego spojrzenia na te objawienia, jako nie pochodz¹cych od Boga, bi-
skupa anicia, ordynariusza diecezji mostarsko-duvanjskiej (a tak¿e jego nastêpcy),
na terenie której le¿y Medziugorje. Biskup pocz¹tkowo przychylny tym objawieniom,
poŸniej zmieni³ zdanie, a w liœcie z 5 marca 1985 roku napisa³ do proboszcza parafii
w Medziugorju, ¿e „(…) w Medziugorju nie chodzi o objawienia Matki Bo¿ej (…)”
(M. Lubiæ, A. Castella,
Medziugorje. Ostatnie wezwanie do modlitwy i nawrócenia
,
109). Jednak od 1986 roku Stolica Apostolska przekaza³a ocenê wydarzeñ medziugor-
skich Konferencji Episkopatu Jugos³awii (L. Rupèiæ,
Prawda o Medziugorju
, 71). Sta-
nowisko biskupa Mostaru, odnoœnie do objawieñ z Medziugorja, od tej pory nie wy-
ra¿a stanowiska Koœcio³a wobec tej kwestii, pozostaje tylko jego prywatna opinia.
6
www.medjugorje.org.pl
stwierdzi³:
„Czy Koœció³, czy Watykan powiedzia³ „nie” Medziu-
gorju? NIE. Nie powiedzieli”
5
.
Ojciec Œwiêty Jan Pawe³ II wielokrotnie wyra¿a³ swoj¹ pozytyw-
n¹, prywatn¹ opiniê o objawieniach z Medziugorja
6
.
Wielu wybitnych teologów i naukowców bada³o ten fenomen
bezpoœrednio, a wnioski z tych badañ pozytywnie przedstawia³y ob-
jawienia z Medziugorja.
Najwa¿niejsze z nich tak oto przedstawia³y ten fenomen:
BADANIA PRZEPROWADZONE NA WIZJONERACH
7
Miêdzynarodowa francusko-w³oska komisja naukowo-teologiczna
„O nadzwyczajnych wydarzeniach maj¹cych miejsce w Medziugorju”
„Najbardziej kompetentnie i najbardziej fachowo objawienia medziu-
gorskie bada³a francusko-w³oska miêdzynarodowa komisja naukowo-
-teologiczna „O nadzwyczajnych wydarzeniach maj¹cych miejsce
w Medjugorju”. 14 stycznia 1986 roku w Paini ko³o Mediolanu zespó³ 17
renomowanych biologów, lekarzy, psychiatrów i teologów doszed³
w swych badaniach do nastêpuj¹cych wniosków:
1. Na podstawie badañ psychologicznych wizjonerów u wszyst-
kich razem i ka¿dego z osobna z pewnoœci¹ mo¿na wykluczyæ z³udzen-
ie i oszustwo.
2. Na podstawie badañ lekarskich, testów, obserwacji klinicznych
itd... u wszystkich wizjonerów i ka¿dego z osobna mo¿na wykluczyæ pa-
tologiczne halucynacje.
Dwudziestego pi¹tego kwietnia 2006 r. JE Biskup Franjo Komarica (Prze-
wodnicz¹cy Konferencji Episkopatu Boœni i Hercegowiny) z Banja Luki, z³o¿y³
w dzienniku zagrzebskim „Veèernji List” (Chorwacja) nastêpuj¹ce oœwiadczenie:
„Przed wojn¹ wielokrotnie oficjalnie przebywa³em w Medziugorju. Ju¿ od dawna
Medziugorje stanowi fenomen na skalê œwiatow¹, wykraczaj¹cy poza granice
miejscowej diecezji. O fenomenie Medziugorja musi zadecydowaæ Stolica Apos-
tolska, a biskup miejscowy ma prawo i obowi¹zek troszczyæ siê o prawid³owe
duszpasterstwo liturgiczne w parafii (Medziugorje) w swojej diecezji”.
W czasie, kiedy pisana jest ta praca, w Medziugorju swoje badania przeprowadza
Komisja powo³ana przez Kongregacjê Nauki Wiary. Jej orzeczenie bêdzie zobo-
wi¹zuj¹ce dla katolików, tak jak dot¹d zobowi¹zuj¹ce jest tzw. oœwiadczenie z Zadaru
ju¿ cytowane powy¿ej.
5
Tam¿e, 33.
6
Tê kwestiê bêdê szczegó³owo omawia³, a s¹ te¿ dowody na piœmie tego
pogl¹du Ojca Œwiêtego.
7
Wyniki tych badañ s¹ opublikowane na stronie internetowej Centrum In-
formacyjnego „Mir”www.medjugorje.hr
7
www.medjugorje.org.pl
3. Na podstawie wyników badañ u wszystkich razem i ka¿dego
z osobna mo¿na wykluczyæ czysto naturalne wyjaœnienie tych zjawisk.
4. Na podstawie informacji i obserwacji, które mo¿na udokumen-
towaæ, u wszystkich razem i u poszczególnych wizjonerów osobno mo¿na
wykluczyæ, ¿e s¹ to zjawiska z rodzaju paranormalnych, np. wp³yw diab³a.
5. Na podstawie informacji i obserwacji, które mo¿na udokumen-
towaæ, istnieje zgodnoœæ miêdzy tymi zjawiskami i zjawiskami opisywa-
nymi zwykle w teologii mistycznej.
6. Na podstawie informacji i obserwacji, które mo¿na udokumen-
towaæ, mo¿na mówiæ o rozwoju duchowym i rozwoju kondycji teologicz-
nej i moralnej wizjonerów, od pocz¹tku tych zjawisk po dzieñ dzisiejszy.
7. Na podstawie informacji i obserwacji, które mo¿na udokumento-
waæ, mo¿na wykluczyæ nauczanie lub postawy wizjonerów, które by³yby
w wyraŸnej sprzecznoœci z wiar¹ lub moralnoœci¹ chrzeœcijañsk¹.
8. Na podstawie informacji albo udokumentowanych obserwacji
mo¿na mówiæ o dobrych owocach duchowych u ludnoœci ogarniêtej
nadnaturalnym dzia³aniem tych zjawisk.
9. Od ponad czterech lat dzia³aj¹ rozmaite pr¹dy i ruchy zrodzone
w Medziugorju. Wedle powy¿szych stwierdzeñ wp³ywaj¹ one na lud
Bo¿y w Koœciele w doskona³ej zgodnoœci z nauczaniem i moralnoœci¹
chrzeœcijañsk¹.
10. Po ponad czterech latach mo¿na mówiæ o trwa³ych i pozytyw-
nych owocach duchowych ruchów zrodzonych w Medziugorju.
11. Mo¿na stwierdziæ, ¿e wszystkie dobre i duchowe przedsiêwziêcia
koœcielne, bêd¹ce w doskona³ej zgodzie z autentycznym nauczaniem Ko-
œcio³a, znajduj¹ potwierdzenie w wydarzeniach medziugorskich.
12. Mo¿na wobec tego stwierdziæ, ¿e po dok³adniejszym badaniu pro-
tagonistów, ich uczniów i faktów, nie tylko w obrêbie lokalnym, lecz i pod
wzglêdem szerokiego oddŸwiêku w Koœciele, dla Koœcio³a korzystne jest
uznanie nadnaturalnego pochodzenia zjawisk i wydarzeñ medziugorskich.
S¹ to, jak do tej pory, najbardziej sumienne i najbardziej kompletne
badania fenomenów medziugorskich (…).
Badania specjalistów francuskich
Bardzo powa¿ne badania wizjonerów podjê³a ekipa specjalistów francus-
kich z panem Henri Joyeux na czele. Pos³uguj¹c siê najnowoczeœniejsz¹
aparatur¹ i wiedz¹, badali oni reakcje wewnêtrzne wizjonerów przed,
w czasie i po objawieniu. Badano równie¿ synchronizacjê ich reakcji
w oczach, uszach, sercu i mózgu. Wyniki badañ tej komisji by³y bardzo
znacz¹ce. Pokaza³y one, ¿e obiekt spostrzegania znajduje siê poza wi-
zjonerami i ¿e wykluczone jest jakiekolwiek manipulowanie z zewn¹trz
czy te¿ umowa miêdzy wizjonerami. Rezultaty, ³¹cznie z poszczególnymi
encefalogramami i pozosta³ymi reakcjami, s¹ zebrane i opracowane
w ksi¹¿ce H. Joyeux – R. Laurentin,
Etudes medicales et scientifiques sur
les apparitions de Medjugorje
, Pary¿ 1986.
8
www.medjugorje.org.pl
INSTYTUT BADAÑ ZJAWISK NA POGRANICZU NAUKI (IGW)
INNSBRUCK
CENTRUM STUDIÓW i BADAÑ PSYCHOFIZJOLOGICZNYCH
STANÓW ŒWIADOMOŒCI
MEDIOLAN
EUROPEJSKA SZKO£A HIPNOZY PSYCHOTERAPEUTYCZNEJ AMISI
MEDIOLAN
CENTRUM PARAPSYCHOLOGICZNE
BOLONIA
Na proœbê Urzêdu Parafialnego w Medziugorju przeprowadzono ba-
dania psychofizjologiczne i psychodiagnostyczne na osobach, które od
1981 r. znane s¹ jako grupa wizjonerów z Medziugorja.
Badanie by³o wykonywane w czterech terminach:
– Pierwsze badanie zosta³o wykonane 22 i 23 kwietnia 1998 r.
w Domu Spotkañ Chrzeœcijañskich w Capiago Intimiano (Como) pro-
wadzonym przez Ojców Deonitów. Wtedy badani byli: Ivan Dragiæeviæ,
Marija Pavloviæ i Vicka Ivankoviæ.
– Drugie badanie przeprowadzono 23 i 24 lipca 1998 r. w Medziu-
gorju. Przebadano wtedy nastêpuj¹ce osoby: Mirjana Dragiæeviæ-Sol-
do, Vicka Ivankoviæ, Ivanka Ivankoviæ-Elez.
– Trzecie badanie, jedynie psychodiagnostyczne, wykona³a pani
Lori Bradvica – psycholog z Kanady przy wspó³pracy o. Ivana Landeki.
Badano Jakova Èolo.
– Czwarte badanie psychofizjologiczne wykonano 11 grudnia 1998 r.
w Domu Spotkañ Chrzeœcijañskich w Capiago Intimiano (Como). Prze-
badano Marijê Pavloviæ-Lunetti.
Testy psychofizjologiczne nie s¹ kompletne z powodu braku wspó³pra-
cy niektórych osób, które nie zastosowa³y siê do wskazañ grupy badaw-
czej. Przyczyn¹ by³y obowi¹zki rodzinne, socjalne b¹dŸ osobiste zahamo-
wania (…).
Grupa badawcza zosta³a nazwana „Medziugorje 3”, gdy¿ wczeœniej
dzia³a³y jeszcze dwie grupy badawcze: pierwsza grupa – lekarzy fran-
cuskich w 1984 r. i druga grupa – lekarzy w³oskich w 1985 r. Poza tym
w 1986 r. trzech europejskich psychiatrów dokona³o diagnozy psychiat-
rycznej.
W pracach zespo³u „Medziugorje 3” uczestniczyli:
– ks. Andreas Resch – teolog, psycholog z Instytutu Badañ Zjawisk
na Pograniczu Nauki, Innsbruck, generalny koordynator;
– dr Giorgio Gagliardi – lekarz psychofizjolog z Centrum Badañ Sta-
nów Œwiadomoœci, Mediolan, cz³onek grupy profesorów Europejskiej
Szko³y Amisi w Mediolanie i Centrum Parapsychologicznego z Bolonii;
– dr Marco Margnelli – lekarz, psycholog i neurofizjolog z Centrum
Badañ Stanów Œwiadomoœci, Mediolan, cz³onek grupy profesorów Eu-
ropejskiej Szko³y Amisi w Mediolanie i Centrum Parapsychologicznego
z Bolonii;
9
www.medjugorje.org.pl
[ Pobierz całość w formacie PDF ]