Projekt Badawczy - SUBKULTURY CZY PLEMIONA, Socjologia, Projekt Badawczy

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
WYŻSZA SZKOŁA INFORMATYKI I EKONOMII TWP
WYDZIAŁ SOCJOLOGII I PEDAGOGIKI
SOCJOLOGIA ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ
XXX
Projekt Badawczy
SUBKULTURY MŁODZIEŻOWE CZY PLEMIONA?
2012
1
Spis treści:
Rozdział I
1.1Kultura, a kultura masowa
……………………………………………
str. 3
1.2 Subkultura
……………………………………………………..………
str. 4
1.3 Plemiona (Neoplemiona)
……………………………………..……….
str. 6
Rozdział II
2.1 Pytanie badawcze, pytania szczegółowe.
………………...…………..
str. 9
a) Pytanie badawcze
.
……………..………………………………………...
str. 9
b) Pytania szczegółowe
……
……………….………………………………
str. 9
2.2 Wskaźniki odnoszące się do pytania badawczego
…………………..
str. 9
a) Subkultura……………………………………………………………….
str. 9
b) Plemiona (Neoplemiona).……………………………………………….
str. 10
2.3 Hipotezy
………………………………………………………….……
str. 10
2.4 Metoda badawcza
……………………………………………………..
str. 10
Rozdział III
3.1 Ankieta…………………………………………………………………
str. 11
Rozdział IV
4.1 Bibliografia…………………………………………………………….
str. 14
2
SUBKULTURY MŁODZIEŻOWE CZY PLEMIONA?
Rozdział I
1.1Kultura, a kultura masowa.
Słowo „kultura” w znaczeniu potocznym, używanym w życiu codziennym, kojarzy
nam się ze sztuką i jej różnymi formami: teatrem, muzeami, operą, baletem, rzeźbą czy
malarstwem. Za kogoś kulturalnego uważa się osobę, która jest wykształcona, posiada takt
towarzyski, dobre zachowanie nie jest jej obce, zna oraz docenia wartość sztuki. Ogólnie
mówiąc o kulturze człowieka stanowi zachowanie. „W socjologii przez pojecie „kultura”
rozumie się całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, nagromadzonego,
utrwalonego i wzbogaconego w ciągu jej dziejów, przekazywanego z pokolenia na pokolenie.
W socjologii pojęciu kultura nadaje się sens opisowo-neutralny. Analizując kulturę dowolnej
zbiorowości, wskazuje się, że:
- kultura ma bardzo szeroki zakres pojęciowy, ponieważ w jej skład wchodzą wytwory
ludzkie, które są tak różnorodne jak różnorodne jest działalność człowieka, zaspokajająca
jego potrzeby;
- kultura to ogół wartości i związanych z nimi przekonań na temat postępowania. W drodze
praktyki społecznej, a następnie przez procesy socjalizacji członkowie społeczności wyrabiają
sobie przekonanie, że elementy ich kultury są najlepszymi sposobami zaspokajania potrzeb.”
1
Krótko mówiąc kultura kształtuje życie społeczne i nadaje mu odpowiednią strukturę.
W dzisiejszej rzeczywistości od jakiegoś czasu mamy do czynienie ze zjawiskiem,
które jest charakterystycznym typem kultury dla społeczeństw nowoczesnych, a mianowicie
kulturą masową. „Kultura masowa w znaczeniu ogólnym jest pojęciem odnoszące się do
zjawisk sztuki i rozrywki, realizowanych przez rozpowszechnianie identycznych przekazów
za pomocą technicznych środków umożliwiających ich odbiór w bardzo szerokim zakresie,
przez zróżnicowaną publiczność odbiorców kultury. W znaczeniu szczegółowym jest to
imitacja kultury “wysokiej” i ludowej, znak unifikacji kultury, schematyzacji, standaryzacji,
ilości kosztem, jakości (wielkonakładowa prasa, popularyzacja amerykańskiej produkcji
filmowej i telewizyjnej, tania książka, komercjalne rozgłośnie radiowe).”
2
Fenomenem
1
Henryk Januszek, Jan Sikora:
Podstawy socjologii.
Wyd. AE w Poznaniu, Poznań 1997;s.75-77
2
Antonina Kloskowska,
Kultura masowa.
Wyd. PWN, Warszawa 2005.
3
kultury obecnym już w XIX w. równolegle z ideą “społeczeństwa masowego”, “komunikacji
społecznej” i “środkami masowego przekazu”, jako kompleks komercyjnych zjawisk:
norm, praktyk, wzorów, przedmiotów typowych dla kultury zindustrializowanego i
zurbanizowanego społeczeństwa. W Polsce zapoczątkowana w latach 60-tych XX wieku,
telewizja odegrała główną rolę kreująca politykę kulturalną, organizację kultury i akceptację
do różnych form masowej rozrywki. W latach 80-tych i 90-tych XX wieku kulturę masową
utożsamia się z odmianą kultury popularnej.
1.2 Subkultura.
W opozycji do kultury masowej stoi kultura która wywodzi się i tworzy ją różnego
rodzaju subkultury. „Subkultura określa grupę społeczną i jej kulturę wyodrębnioną według
jakiegoś kryterium na przykład zawodowego, etnicznego, religijnego, demograficznego

3
. Z
tej krótkiej definicji wynika, że subkultury to po prostu części składowe kultury. W latach
60-tych pojęciem subkultury dopiero zaczęto określać zjawiska kultury młodzieżowej, w
definicji jednak nie podano do wiadomości żadnych specyficzny cech danej grupy. Definicją
podkultury nazwano zbuntowaną młodzież walczącą i przeciwstawiającą się utrwalonym
społecznie normom. Aby naświetlić konflikt między starszym pokoleniem prezentującym
społecznie ugruntowane normy, zwyczaje i wartości, a młodzieżą, zaczęto używać słowa
kontrkultura. „Według Anny Wyki - polskiego socjologa subkultura jest wstępną fazą
procesu, którego wynikiem jest kultura alternatywna, a fazą pośrednią - kontrkultura.”
4
Definicja taka wydaje się być nie do końca dokładna, ponieważ wynika z niej, że młodzież
która należy do różnego rodzaju nieformalnych grup, wyrażała by sprzeciw wszystkim
wartościom zastanym w rzeczywistości ją otaczającą. Jednak żadna subkultura nie wytwarza
całkiem nowego systemu wartości i mimo, że odrzuca samoistnie wzory normy i zachowań
utrwalone w jakimś społeczeństwie, tak naprawdę je selekcjonuje i „wkłada” w swojej
ideologii.
Najtrafniejszą definicją subkultury wydaje mi się być sformułowana przez Mirosława,
Pęczaka, która brzmi: "Subkultura to względnie spójna grupa społeczna, pozostająca na
marginesie dominujących w danym systemie tendencji życia społecznego, wyrażająca swoją
odrębność poprzez zanegowanie lub podważanie utrwalonych i powszechnie akceptowanych
3
4
„Słownik subkultur młodzieżowych
” Warszawa 1992 , s. 85.
4
wzorów kultury”
5
. Teresa Sołtysiak zaś stwierdza, że: „Subkultury są sposobem na
egzystencję jednostki w przypadku utrudnień adaptacyjnych w różnych komponentach
środowiska takich jak: rodzina, szkoła, pewna część rówieśników, społeczność sąsiedzka.
Przez fakt przynależności do subkultury (...) jednostka zyskuje aprobatę własnych działań i
zachowań, jest akceptowana, pozyskuje zrozumienie wśród członków”
6
. Jednak zasadne
wydaje się skoncentrowanie przede wszystkim na definicji N. Goodmana, według której "(...)
niemal każda grupa o odpowiedniej liczebności, która ma społeczne przekonania, wartości,
normy i styl życia inne niż całe społeczeństwo, może być uznana za subkulturę"
7
. Innymi
słowy "wzory subkulturowe nadają grupie wyraźną tożsamość i styl, co odróżnia ją od całości
społeczeństwa, którego jest częścią"
8
. Bardzo ważne także są sposoby odrębnego
porozumiewania się w strukturach subkultur, które zapewniają grupie odczucie, że posiadają
własną tożsamość inną od panującej w rzeczywistości ją otaczającej.
W słowniku etnologicznym subkulturę opisano, jako niezależny sektor głównego
schematu kulturowego, który dzieląc z nim wspólne wartości i normy, demonstruje tym swą
odrębność przez własne przez własne postrzeganie świata i sfery życia publicznego. Wartości
te, a także normy panujące w subkulturach panują nad postępowanie członków w grupie,
dając jej poczucie wspólnoty i własnej identyfikacji. Ważną z cech subkultury jest
niestabilność, która może być przekazywana z pokolenia na pokolenie i tym samym tworzyć
tradycję lecz także może się zmieniać, pojawiać się i znikać. W naukach społecznych
subkultura rozumiana jest, jako:
1.
„Uniwersalna kategoria typologiczna charakteryzująca się uniwersalizmem
cech, panetniczością i środowiskowym charakterem; przykładem takich
subkultur mogą być wspólnoty generacyjne (np. młodzieżowa), religijne czy
subkultura ubóstwa;
2.
Integralna część większej całości dostosowująca się do warunków i potrzeb
grupy społecznej współtworzącej społeczeństwo o dystynktywnych cechach
kulturowych; tak pojęta subkultura (np. kultura ludowa, subkultury etniczne)
pozostaje w symbiozie z kulturą narodową;
3.
Kultura opozycyjna w stosunku do większej całości: wartości, które realizuje,
pozostają w konflikcie z wartościami kultury dominującej; takie subkultury
5
Mirosław Pęczak,
Mały słownik subkultur młodzieżowych
, Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 1992, s. 3.
6
Teresa Sołtysiak,
Młodzież o podkulturach,
Wydawnictwo Uczelniane WSP, Bydgoszcz 1993, s. 17.
7
Norman Goodman,
Wstęp do socjologii,
Wydawnictwo Zysk i S-ka. Poznań 1997, s. 45.
8
Ibidem
, s. 45.
5
[ Pobierz całość w formacie PDF ]