Przykladowa metodyka nauczania i doskonalenia strzelania cz szybkiej w ps 30 30.-11str, Różne ...

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
Jolanta Samulewicz
Przykładowa metodyka nauczania
i doskonalenia strzelania części szybkiej
w konkurencji Pistolet Sportowy 30+30
Wybrane fragmenty pracy dyplomowej na I klasę trenerską
(„Autorski program nauczania i doskonalenia strzelania części szybkiej w konkurencji
Pistolet Sportowy 30+30”.)
GDYNIA 2002
I. Wstęp
Strzelectwo Sportowe to jedna z dyscyplin sportowych, w których
bardzo ważną rolę odgrywa opanowanie techniki i zdolność do precyzyjnego
cyklicznego jej odtwarzania w długim czasie. Aby możliwe było uzyskanie
wysokiego wyniku sportowego podczas trwania konkurencji strzeleckiej mimo
narastającego zmęczenia, technika musi być przyswojona na bardzo wysokim
poziomie. Proces nauczania techniki już od początku powinien być
precyzyjnie zaplanowany i kontrolowany, by zawodnik mógł systematycznie
podnosić poziom swoich umiejętności, a nie koncentrować się na niwelowaniu
nabytych złych nawyków z początków szkolenia.
Skuteczność procesu nauczania zależy w znacznym stopniu od metody
nauczania. Metoda to swoista droga do celu. Celem nauczania w tym
przypadku jest opanowanie techniki. Na etapie nauczania techniki
elementarnej i standardowej, trener jest podstawowym źródłem informacji
i jego funkcja kierująca i regulująca pracę zawodnika jest bardzo istotna.
Zawodnik jest nastawiony przede wszystkim na odbiór informacji od
nauczyciela i dlatego odpowiedzialność nauczającego na tym etapie jest
szczególnie duża. Sprawne posługiwanie się słowem, właściwa organizacja
pokazu i taki dobór ćwiczeń, aby z sumy tych działań powstało prawidłowe
wyobrażenie motoryczne celu i drogi do celu [1] -to zadania dla trenera.
Celem pracy jest przedstawienie przykładowej metodyki nauczania
i doskonalenia techniki strzelania, na podstawie której można stworzyć
konkretny program szkolenia przygotowujący zawodnika do strzelań części
szybkiej konkurencji Pistolet Sportowy 30+30.
II.2. Charakterystyka części szybkiej konkurencji
Pistolet Sportowy 30+30
Część szybka konkurencji Pistolet Sportowy 30+30 stanowi drugą jej
połowę i jest strzelana po zakończeniu przez wszystkich zawodników części
dokładnej. Składa się z pięciostrzałowej serii próbnej i sześciu
pięciostrzałowych serii ocenianych. Wyniki obu części są sumowane i łączny
wynik jest klasyfikowany w komunikacie zawodów.
Strzelanie to odbywa się do tarcz do strzelań szybkich ustawionych w
odległości 25 metrów od stanowisk strzeleckich. Tarcza taka ma pierścienie
ponumerowane od 5 do 10, których rozmiary podane są poniżej w tabeli II.2.,
a schematyczny widok tarczy przedstawia rys. II.3.
Tabela II.2. Rozmiary
pierścieni tarczy do strzelań
szybkich (Ts4)[18].
Pierścień Średnica
wewnętrzna
dziesiątka
5
6
50 mm
7
10
100 mm
8
9
9
180 mm
8
260 mm
9
7
340 mm
8
7
6
420 mm
6
5
500 mm
5
Rys.II.3. Schemat tarczy do strzelań szybkich.
Strzelanie odbywa się z pistoletów bocznego zapłonu, kalibru 5,6mm,
do których używana jest amunicja, której pociski wykonane są z ołowiu.
Łączny ciężar pistoletu (tj. pistolet, ciężarki stabilizujące, rozładowany
magazynek) nie może przekraczać 1400g, a opór języka spustowego musi
wynosić najmniej 1000g. Ponadto długość lufy nie może przekraczać 153mm,
a odległość między muszką a szczerbinką otwartych przyrządów celowniczych
nie może być większa niż 220mm [18].
Podczas strzelania części szybkiej sędzia zapowiada kolejną serię
i podaje komendę „ŁADUJ”po której strzelcy mają minutę na załadowanie
broni i przygotowanie się do strzelania. Po upływie minuty sędzia mówi
„UWAGA”i uruchamia program tarcz. Podczas strzelania tarcza ukazuje się
strzelcowi pięć razy (dla tarcz elektronicznych – pięć razy włącza się zielone
światło), za każdym razem na trzy sekundy. Czas między kolejnymi
ukazaniami się tarczy, gdy widoczna jest tylko jej krawędź (dla tarcz
elektronicznych – czas włączenia światła czerwonego) wynosi siedem sekund
[18]. Podczas trwania przerwy strzelec przybiera postawę „gotów”(zdjęcie nr
1), z której po otworzeniu tarcz podnosi ramię, by w ciągu trzech sekund
„otwarcia”tarcz oddać jeden strzał. Po zakończeniu pięciostrzałowej serii
sędzia podaje komendę „ROZŁADUJ”po której strzelcy rozładowują broń i
odkładają ją na stoliki. Potem następuje ocena odstrzelanej serii dokonana
przez sędziów oceniających pod tarczami (dla tarcz elektronicznych –
odczytanie wyników z monitorów) [18].
Zdjęcie nr 1
Postawa „gotów”w której ramię strzelca musi być skierowane w dół pod kątem nie
większym niż 45 stopni od pionu, w bezruchu podczas oczekiwania na ukazanie się tarcz
[18].
III. Technika strzelania części szybkiej w konkurencji Pistolet
Sportowy 30+30
Technika sportowa jest to sposób wykonania zadania ruchowego,
określonego przepisami danej konkurencji sportowej, uzależniony od
posiadanych
przez
konkretnych
zawodników
cech
somatycznych,
motorycznych i psychicznych [14].
W technice strzelania części szybkiej konkurencji
Pistolet Sportowy 30+30, potocznie zwanej „sylwetką”,
można wyróżnić kilka elementów które składają się na
całość złożenia i których opanowanie wpływa na
skuteczność strzelania.
Trzymanie broni
– jest to sposób chwytu broni, który
powinien być tak dobrany by zawodnik wykonując
złożenie z zamkniętymi oczami, potrafił zgrać przyrządy
celownicze. Wynika on z budowy somatycznej zawodnika.
Broń musi być za każdym razem uchwycona w taki sam
sposób i z taką samą siłą trzymania.
Ułożenie palca wskazującego na języku spustowym

palec wskazujący powinien być tak ułożony na języku
spustowym, by wektor siły oddziaływania palca na spust
był równoległy do osi podłużnej lufy pistoletu (zdjęcie nr
3). Takie ułożenie palca niweluje działanie sił przy
nacisku na spust mogących zakłócać celowanie.
zdjęcie nr 3 [7]
Postawa strzelecka
– zawodnik stoi na stanowisku prawym bokiem (dla
praworęcznych) w stosunku do linii tarcz. W postawie strzeleckiej
wyróżniamy:

ustawienie stóp – stopy w zależności od budowy somatycznej srzelca
ustawiane są na szerokość bioder na linii prostopadłej do linii tarcz lub
pod kątem odpowiednim dla danego zawodnika;

ciężar ciała – ciężar ciała powinien być rozłożony równomiernie na
obie stopy i na całą ich powierzchnię tak, by zapewnić stabilność całej
postawy

ustawienie bioder i ramion – biodra i ramiona powinny być tak
ustawione, by wraz ze stopami mogły tworzyć jedną płaszczyznę
pokrywającą się z płaszczyzną czołową ciała zawodnika;

ułożenie głowy – płaszczyzna czołowa głowy powinna być ustawiona
równolegle do płaszczyzny tarcz;

ustawienie kończyn – (dla praworęcznych) prawa ręka jest
wyprostowana i wyciągnięta w kierunku tarczy, lewe ramię natomiast z
unieruchomioną dłonią np. w kieszeni spodni, zwisa swobodnie;

odchylenie kompensacyjne – jest to wychylenie kręgosłupa
kompensujące ciężar podnoszonej wyprostowanej kończyny górnej z
bronią.
W strzelaniu części szybkiej występuje specyficzny rodzaj postawy
określany postawą „gotów”:
Postawa „gotów”
– jest to postawa strzelecka zawodnika z uzbrojoną ręką
ułożoną pod kątem nie większym niż 45 stopni w stosunku do osi podłużnej
strzelca (zdjęcie nr 1). Z takiej postawy narzuconej przepisami technicznymi
można wykonywać strzelanie części szybkiej. Do tego ważne jest, by postawa
była tak zbudowana aby zawodnik podnosząc rękę nawet z zamkniętymi
oczami był w stanie znaleźć się w rejonie celowania. Podczas podnoszenia
ręki z bronią wszelkie inne części ciała powinny być nieruchome, co daje
powtarzalność złożenia i precyzję wykonanego strzelania.
Tempo podnoszenia broni do rejonu celowania
– jest to sposób w jaki
podnoszona jest broń. Odpowiednie tempo dojazdu do rejonu celowania daje
maksymalne wykorzystanie dozwolonego czasu, szansę na idealne zgranie
przyrządów i taką pracę na spuście, która nie będzie powodowała zakłóceń w
celowaniu (rys.III.1.).
H
Rejon
celowania
Miejsce
rozpoczęcia
hamowania
0
3 s
T
Rys.III.1. Wykres prędkości dojazdu do rejonu celowania.
„Praca oka”
– zadaniem oka jest zaobserwowanie momentu otworzenia
tarcz, co stanowi sygnał do rozpoczęcia podnoszenia broni, a następnie
przeniesienie wzroku na przyrządy celownicze, kontrola poprawnego układu
przyrządów celowniczych i ewentualna jego korekcja podczas ostatniej fazy
podnoszenia do rejonu celowania i momentu oddania strzału (rys.III.2.).
Ważny jest również sposób w jaki oko widzi przyrządy celownicze na tle celu
(rys.III.3-4.).
H
Moment
rozpoczęcia
obserwacji
przyrządów
celowniczych
0
3 s
T
Rys.III.2. Ilustracja czasu obserwacji przyrządów na tle wykresu prędkości podnoszenia
broni do rejonu celowania
Rys.III.3. Schemat sposobu patrzenia
na przyrzady celownicze na tle tarczy
“sylwetkowej”
Rys.III.4. Rejon celowania [19].
Praca na spuście
– technika pracy palca wskazującego na języku
spustowym polega na tym, że strzelec oczekując otwarcia tarczy wykonuje
wstępny nacisk na język spustowy a następnie po otwarciu tarczy, podnosząc
rękę z bronią zaczyna naciskać na spust w fazie wyhamowywania i dojazdu do
rejonu celowania, tak by w momencie zatrzymania broni w rejonie padł strzał
[ Pobierz całość w formacie PDF ]